بی تفاوتی

 مرگ شعر نزدیک است

کاروان ذهن را چپاول کرده اند

خوشه های عشق را آتش زده اند

مرغ خیال را اسیر کرده اند

و مرزهای دیوانگی را محدود

به هر سو می نگری

حفره های خالی میان سینه های جماعت

دهن کجی می کند

قلب ها را ربوده اند

پوچی را ارزانی داشته اند

به مشت های گره کرده هر رهگذر غریب

همه این اتفاق ها زمانی افتاد

که سرمای نگاهت

زهر "بی تفاوتی" را در پیاله عشق من ریخت

و تلخ ترین نوع مرگ را آفرید

مرگی تدریجی

که هر روز تکرار می شود

هر روز..

هر روز...

هر روز...