چنینم...!

اعدام یک مرد با طناب خاطره
تشویش هر شب و غمِ یکسره

طغیان شعر، ترس و دلواپسی
تحمیل زخمِ سرکشِ بی کسی

اجبار شب به خاموشیِ حنجره
تکرار پلک زدن های این پنجره

انکار اشکِ بی سبب منتظر
بلعیدنِ بغضِ خفته پشتِ شعر

تبعید واژه به حبسِ گلو
تنبیه قلبِ بی چشم و رو

تکرار روز و شبِ بی ثمر
ماتم گرفته، ز خود بی خبر

اصرار ظلمت به تزریق درد
اخفای غمِ پشت این تلخند

تردید میان خنجر و جام سم
سرکوبِ شهوتِ درد و غم

هم پای خسته شب زنده ها
محکوم به خلوتِ دل مرده ها

افراطِ دلتنگیِ هر شبم
یا سوز این دلِ پر تبم

اصرار به بوسه بر لبت
آتش گرفتن ز هُرمِ تنت

همچو پروانه ز شمع سوختن
به پایانِ جاده چشم دوختن

وبلاگ چنینم کلمه ز هجر تو پژمرده حال
غمین و فسرده و بی خیال...

رضا خانجانی

دلنوشته هایم را با دل نوشتم ...