فصل بی برگی!

فصل بی برگی ز گرد راه می آید

صدای نفس هایش را می شنوم

زردی سیمایش از اینجا دیدنی است

فصل باران!

فراخ تر گام بردار..

می خواهم پیراهنم با عطر تنت خو بگیرد

می خواهم دوباره با قلم موی رنگارنگت

چهره شهرم را آرایش کنی

و با آمدنت سرود عشق در گوش چکاوک بخوانی

فصل بی برگی!

بشتاب..بشتاب... دل مردگی تابستان امان از برگ ها گرفته

وقت آنست با تو "رهایی" را تجربه کنند

پیش از آن که بر شاخسار درختان فرتوت و غمزده

گرفتار خواب ابدیت شوند...

دلنوشته هایم را با دل نوشتم ...